ne zaman tekrar buraya yazacağımı düşünüyordum.
ne zaman yine yenileceğimi,
yine öleceğimi,
yine kaybedeceğimi
merak ediyordum.

evet.
yine kaybettim.
yine öldüm.
yine yenildim.

oysa, her şeyin güzel olacağına o kadar inanmıştım ki...
her şeyin doğru ve güzel olacağına...
ellerimde ne kaldı peki?
koca bir "hiç"ten başka, ne kaldı ellerimde?
belki de en büyük hatamdın.
kaybetmeye doyamayacağım bir hata.
kaç kez kaybettim seni?
1 kez?
2?
3?
bu sonuncu mu?
böyle mi bitecektik biz?
bu kadar basit...
bu kadar kolay...
içim acımıyor artık.
artık acıyacak bir içim kalmadı.

biliyorum, bunu asla okumayacaksın. asla sana yazdığımı bilmeyeceksin. ama, seni seviyorum. daha önce hiç sevmemiş gibi, yeniden, tüm kalbimle... seni çok seviyorum.

hep içimdesin.
olmayan içimdesin.
kalbimde.
yıkılan hayallerimde.
kırılan umutlarımda.
hep sen varsın.

sana "bana geri dön" demeye yüzüm yok.
ama "bana geri dön."

"ama yine de
bazen düşündüğümde
bir gün gelir de
yaşarım ben de yine"