Susuzluğum dudaklarına,
Bir bulsam kana kana içeceğim seni!

İçimden atmaya çalıştıkça daha çok yakalanıyorum sana.
Oysa elimden geldiğinde kaçıyorum senden,
Ters istikamete doğru...
Yine de karşılaşıyoruz seninle.
Yine de kalbim atıyor sana.
Kaçtıkça daha çok bağlanıyor gibiyim sanki,
Kelepçelenmiş gibi...

Oysa şimdi sana sarılmak vardı,
Yahut kokuna doymaya çalışmak.
İmkansız, bilirim, doyamam.

Bir şeyler var.
Hep saklı içimde.
Dışarı çıkmayan, gizlediğim, haykıramadığım,
Bir şeyler!
Bir derdim, bir kederim.

Sana çıkan yollar...
Tıkansınlar!

gözlerimden süzülen bir şeyler,
parmak uçlarımdan süzülen cümleler,
kalbimden düşen sen...

bir şeyler kaybediyorum yeniden.
yine.
tekrar ve tekrar.
yavaş yavaş kendimi kaybetmeye yaklaşıyor gibiyim.
bulanıklaşıyor her şey birden.
akıp gidiyor sanki.
önce ellerin uzaklaşıyor,
hiç tutamadığım o ellerin.
sonra gözlerin uzaklaşıyor,
içine bakıp da "seni seviyorum" diyemediğim gözlerin.
sesin uzaklaşıyor sonra...
dinlemeye doyamadığım,
o sesin. yabancılaşıyor bana.
kokun.
nasıl?
bilmiyorum. merak da etmiyorum artık. bağımlısı olmak istemiyorum. bağımlın olmak istemiyorum.
kendim uzaklaşıyorum kendimden.
bulamıyorum beni.
nerdeyim?
kimleyim?
napıyorum?
bilmiyorum.
ruhum bu bedene ait değil.
bu beden bu ruha ait değil.
yabancılaşıyorum kendime.
sana doğru geliyorum sanki,
bi mıknatıs gibi
çekiliyorum sana doğru.
kalbimle,
ruhumla,
hissettiklerimle,
hayallerimle...
sana doğru geliyorum.

sahi...
bir gün gelsem sana,
çalsam kapını,
"içeri" davet eder misin beni?

yeniden başlamak,
birine tekrar güvenmek,
birine güven vermek,
birini sevmek,
birine kendini anlatmak,
birinden seni anlamasını beklemek,
birinin sevdiği/sevmediği huylarını öğrenmek,
birinin en sevdiği yemeği öğrenmek,
birinin en sevdiği kitabı, şiiri öğrenmek,
birinin hayallerine ortak olmak,
biriyle birlikte hayaller kurmak.

yeniden.
ben çok üşengecim.

gitmeden önce senden tek bir ricam var...

ardına bak,
neler kaybettiğini,
neler yaşayabileceğimizi,
birlikte geçirebileceğimiz o güzel günleri aklına getir.
sonra git.
eğer gidebiliyorsan yine de,
git.
ben ardından tek kelam etmem.

"seni seviyorum"

ne güzel cümle.
iliklerine kadar hissederek.
deli gibi sarılmak isteyerek.
kokusunu merak ederek.

"seni seviyorum"


ne hoş cümle.
senin gibi.

dönüşüm

"Nasılsın?"


  Telefonda bu yazıyı görür görmez şok olmuştum aslında. İçimdeki sevgi, nefret, özlem birden çoğaldı. Baktım kaldım telefona öylece. Cevap veremedim bir süre. Yılların yorgunluğu var üzerimde, tek bir soru ile bütün yorgunluğumu hatırlattı bana.

  Aslında ne yüzle mesaj attığını merak etmiyor değildim. Ama yine de cevap vermemeyi, ölüye yatmayı yeğledim. Onca zaman sonra rehberimde kayıtlı olmamasına rağmen numarasının ezberimde olmasının bana verdiği yetkiye dayanarak o olduğunu hemen anladım. Amacını anlayamadım. Acaba neydi? Merak mı etmişti beni? Yoksa hâla unutup unutmadığımı mı merak ediyordu? Yahut amacı yazdığı gibi sadece nasıl olduğumu öğrenmek miydi? Kafamda milyonlarca soruyla uykuya dalmaya çalıştım, yapamadım. Ve hemen bir klişe cevap tuşladım kendisine;
"İyiyim, teşekkürler. Fakat tanıyamadım?"

Cevap bekledim bir süre. Cevap vereceğinden adım gibi emin olduğum hâlde cevap vermemesinden korktum. İçim içimi kemirdi. Ve sonunda beklediğim cevap geldi;
"Boşver..."

Sustum bir süre, pişmanlık taşıyordu kalbinde, anladım. Sustum. Cevap vermedim. Cevap verilecek bir şeyi yoktu "boşver"in. Geri dönmek istiyordu belli ki. Özlemişti beni. Benimle olmak istiyordu. Fakat benim tekrar ona feda edecek kalbim, duygularım, zamanım, "aşk"ım yoktu...

yazacak çok sebebim var.
ya da ağlayacak.
yaşamak için sebebim yok.
yaşıyorum.
yazıyorum.
ağlıyorum.
her gün.
her gece.
tükenene kadar.
sen bitene kadar.
bit.

bir insan yaşarken kaç defa ölebilirse,
ben de o kadar öldüm işte.

daha yaşanacak güzel şeyler yok muydu?
daha biz "biz" olamamıştık bile.
biraz kalsaydın,
bi 5 dakika daha kalsaydın,
otursaydın başucuma,
sana anlatacaklarım vardı.
belki
gitmezdin.

öksürüyorum.
seni kusuyorum içimden.
bitmiyorsun.

şimdi gelsen ne anlamı kalır ki yaşamanın?

yok gibiyim.
yok olmuş gibi.
bana beni geri ver.
beni sev yeniden.
aşkla bak gözlerime.
ne bileyim,
eskisi gibi olsun her şey.
dudaklarımda 3 hece, tek kelimesin şimdilerde.
"öz le dim"
zor.
sana bunu söylemek çok zor.
ki sen hiç sevmedin beni.
her şeyin yalandı.
belki olmadın hiç,
bilmiyorum.
belki seninle geçirmedim hiçbir günümü.
hayaldin sadece.
güzel başlayan,
kötü biten bir hayal
canım acıyor.
bilmiyorum, geçer mi?
gittiğin günden beri, hastayım.
"sen" hastası.
"kalp" hastası...

ellerimi uzatsam tutabilir misin?
dudaklarımı uzatsam öpebilir misin?
saçlarımı uzatsam koklayabilir misin?

yeniden.

neden?
niye?
herkesin ardında bıraktığı sorular hep aynı mı olur?
hiç mi değişmez?
hiç mi olamayız mutlu?
hep mi giderler...
hep mi hiç arkalarına bakmadan giderler...

yapamadım.
yaşayamam bir kez daha.
ayaklarımın altına alamam gururumu.
çiğneyemem.
BENİ AFFET.
seni suçlayamıyorum...
keşke suçlayabilsem belki
belki nefret ederdim senden.
YAPAMIYORUM.

hatırlıyorum sadece.
"nesine yar nesine"
"sezenler olmuş"
"gel dedim"
"VAZGEÇTİM"

her gün küllükte yeni bir cinayete şahit oluyor parmaklarım.
sana "çok sigara içiyorsun" diyen ben, ben değilim artık, sen oldum.

yokluğun soğuk.
yokluğun amansız.
yokluğun ölüm kadar sessiz.

"özledim" desem, senin için bir anlam ifade etmeyecek.
biliyorum.
özlemiyorsun.
sevmedin benim gibi, sevemedin.
kızmıyorum sana.
kızamıyorum.
her an'ın aklımda.
her gülüşün.
her kaşlarını çatışın.
her mimiğin.
mıh gibi aklımda.
çıkartamıyorum...

bil diye söylüyorum, "özledim"
kokunu,
dudaklarını,
sarılışını,
öğlen 12'de bira içişini.
"biz şimdi neyiz?" diye espri yaptığım zaman suratını asıp "arkadaşsak ona göre davranayım?" demeni.
sarı tshirtünü,
sakallarını,
omzunu.

ben seni özledim.
kalbime sapladığın o keskin bıçağa rağmen,
ben seni çok özledim.

uyusam.
saatlerce.
hiç uyanmadan.
uyusam.

sağır olsam artık.
dilsiz olsam.
kör olsam.
duymasam o yalan sözleri.
görmesem o yalandan samimiyetlerinizi.

canım yanıyor.
ben yine güvendim.
yine.
yeniden.
bağlandım.
bir anda.
her şeyin güzel olacağına o kadar inandım ki.
her şeyin düzeleceğine.
bu kez dedim.
bu kez mutlu olacağım.

suçlamıyorum seni.
yanlış anlama.
benim kaderimmiş bu da.
yalnızlık
sensizlik
kimsesizlik
öksüz
yetim
bi başıma...

intihar süsü veriyorum kalbimde katlettiğim tüm cesetlere.
suçlu görünmek istemiyorum belki.
belki daha işleyeceğim çok cinayet var...
henüz erken,
yakalanmak için çok erken.

intikam alıyorum aslında.
kendimden.
yalnızlığım adına.
öldürüyorum hepsini.
bir bir...

yalnızlıklar ekliyorum yalnızlığıma.
daha da çoğalıyor yalnızlığım.
ki ben başkasına aşina değilim.
"yalnızlıktan başka"

hayatında başrol oynamak varken figüran olmaktan çok korkuyorum.
keşke bana "başrol" olma fırsatı sunsan.
biliyorum, yapabilirim.
sevmeye devam edebilirim seni.
son nefesinde ellerini tutabilirim.
en kötü gününde "ben seni hiç bırakmayacağım, hep yanındayım" diyebilirim.
bi şans versen belki.
olur.

kalbimi söküp atmak istiyorum.
fırlatmak istiyorum böyle uzaklara.
sana doğru mesela.
ait olduğu yere yani.

karalama.

"senin hâla az biraz ben kokuyor olman lazım.
fazla uzaklaşmış olamazsın kalbimden.
zaten sen en çok benim yanıma yakışırsın.
istediğin kadar gez başka kalplerde.
son durağın ben olacağım."

bazen ağlamak istiyorsun...
o orada gülerken, sen burada acı çekiyorsun...
aslında o kadar basit ki her şey;
seni sevmiyor. sevmeyecek. gelmedi. gelmeyecek.
biliyorsun.
ama vazgeçemiyorsun...
hani hep sana bir adım yaklaşıyor ya...
sonra kilometrelerce öteye gidiyor tabi.
o bir adım sana öyle bir umut veriyor ki,
beklemekten alıkoyamıyorsun kendini.
canın çıkana kadar bekliyorsun.
karşına çıkanları görmüyorsun bile...
biri uğruna o kadar çok şey kaybediyorsun ki bazen.
kaybettiklerin umrunda bile olmuyor, onu istiyorsun.

SENİ İSTİYORUM.
EKSİK HİKÂYEMİN KAHRAMANI...
GEL.
TAMAMLANAYIM.

öyle bir acı ki...
sürekli büyüyor.
bir çocuk gibi, büyütüyorum kalbimde bu acıyı.
9 ay 10 gün sonra kalbimden çıkacakmışsın gibi...
çıkma.
acın bile güzel senin...

tükenti*

kalemin tükendi önce,
sonra ben tükendim,
ve sen hâla gelmedin...